Guerrilla

artivist

De jonge kunstenaar JR vond ooit een foto camera in de Parijse metro en ontwikkelde over de jaren een liefde voor fotografie. Zijn werk is te vinden over de hele wereld, van Rio de Janeiro tot Kenya. Inmiddels heeft hij de TED Award, een prijs van maar liefst $100,000 binnengesleept en de kans om een wens te doen voor een goed doel. Daarmee treedt hij in de voetstappen van onder meer Bill Clinton en Bono. 

De Banlieue

Toen ik op een zonnige dag rondliep in de binnenstad van Parijs, met naast mij een zeurende Fransman die maar vol bleef houden dat we toch echt bestemd voor elkaar waren (not;), dwaalden mijn gedachten al snel af. Mijn blik viel op een paar levensgrote posters van een stel grappige, bijzondere gezichten. De foto’s maakten deel uit van een straat expo van JR, Portrait of a Generation. Na de rellen in de voorsteden van Parijs wilde hij een ander, persoonlijk licht werpen op de jonge bewoners van de banlieue. Sindsdien heeft hij niet stilgezeten met projecten in onder meer Brazilië, Kenya en Cambodja.

De TED award

JR gebruikt de straat als zijn canvas maar zijn werk was ook te zien in onder meer het befaamde  Tate Modern museum en te koop op Sotheby’s veiling. Het geld dat hij verdient met het verkopen van zijn werk, investeert hij vooral in nieuwe projecten. Bijzonder is dat hij geen enkele vorm van sponsorship aanneemt. Toen hij dan ook werd benaderd door de organisatie van de TED award had hij dan ook enige bedenkingen, maar het duurde niet lang voor die verdwenen als sneeuw voor de zon aangezien een deel van het geld naar een project naar keuze zal gaan. De eerste keer dat de kunstenaar contact had met de organisatie was per skype, met een hoodie en zonnebril, want JR wil ten allen tijde zijn anonimiteit waarborgen. De TED award heeft hij ontvangen dankzij zijn werk in de sloppenwijken. Hij fotografeert lokale mensen die leven in armoede en portretteert hun levensgroot op gevels, muren en gebouwen. Het ziet er niet alleen erg bijzonder uit, maar geeft ook een unieke blik op het leven in de sloppenwijken. De zelfbenoemde artivist brengt met zijn werk een positieve boodschap. 

Illegaal maar bijzonder

Zo deed hij ook een project in het Midden-Oosten waar hij op de veelbesproken grens tussen Palestina en Israël enorme posters afbeeldde van een imam, rabbi en priester met komische uitdrukkingen op hun gezicht. Naar eigen zeggen, wilde hij met behulp van humor laten zien dat we meer op elkaar lijken dan we denken. Hartstikke illegaal maar best wel bijzonder dus. Zo ook het project in Kibera, Kenya waar hij daken bedekte met enorme foto’s van vrouwelijke lokale bewoners die hij zag als het hart van de gemeenschap. De foto’s waren geprint op waterproof vinyl zodat de armoedige huisjes bestand zouden zijn tegen water.

Maar, wat ik zelf een van zijn meest bijzondere werken vind, is toch wel zijn werk in een van de gevaarlijkste sloppenwijken in Rio de Janeiro, Brazilië. De vrouwen die deelnamen waren onder meer familieleden van kinderen die recent waren gestorven door het geweld in de sloppenwijken. Hieronder een overzicht van enkele van zijn werken.